Nergens liggen lief en leed
zo dicht bij elkaar als in een volkscafé.
In café "Rooie Gradus" besprak je jouw lief,
jouw leed of dat van anderen.
Van elke smartlap kende je de tekst, dus zong je die
hard of zachtjes mee.
Mooie verhalen. Ontroerend, verdrietig, ondeugend
soms zelfs stout.
Zulke verhalen laten je nooit meer los, dus moet ze zingen....................
THEODORA, dochter van de Rooie Gradus.
